dag 13 Galati (RO) - Moldavie - Tecuci (RO) 215km

Vandaag de grote dag. Dirk heeft van de spanning slecht geslapen We gaan proberen binnen te komen in Moldavië. Daar gaan we dan. Via vreselijke trambanen verlaten we Galati. Na een half uur arriveren we de grens. Douane Roemenië uit gaat redelijk snel. Dan komt de Moldavische douane. Alle auto’s moeten kofferbakken openen. Aan ons vragen ze de paspoorten, kenteken motor en ….”de groene kaart”. Die is wit, roept Dirk. Ik zeg, niet zo hard roepen (je moet in deze landen eigenlijk een echte groene kaart bij hebben). De beambte gaat met al onze papieren het hokje in en wat denk je. We worden toegelaten. Totaal hebben we hier nu ruim 1 uur stil gestaan. We hebben trouwens geen tax hoeven te betalen om Moldavie in te komen. Iets wat ik op internet vooraf wel gelezen had. Maar daar later meer over! Dan kan het feest beginnen we rijden tenslotte in Moldavië. Het 2e grote doel van deze reis. De wegen zijn het 1e stuk redelijk tot slecht. Er zitten veel gaten in maar wegwerkers zijn deze aan het opvullen met grind. Onze motoren worden een beetje gestraald aan de onderzijde. Na 50km Moldavië in te zijn gereden word de weg pas echt slecht. Zo slecht dat Dirk omvalt met zijn motor en we besluiten dan ook dat het zo niet meer verantwoord is. We draaien om en gaan linksaf. Na 5 km krijgen we weer een grensovergang, nu naar Ukraine. We gaan in de rij staan en hebben alle tijd om aan de mensen te vragen hoe deze weg, die een stukje door Ukraine gaat, verderop is. De een zegt hij wordt beter. De andere zegt hij is daar nog slechter. We staan er nu al een half uur en er is ook nog geen auto doorgelaten. Ons geduld raakt op en ook nu besluiten we unaniem dat het beter is om dezelfde weg 50km terug te rijden naar Galati in Roemenië. Daar waar we deze morgen zijn begonnen. Bij een tankstation in een dorpje (waar we eerder ook al waren) open ik de laptop en annuleer het hotel wat we voor vandaag in Chisinau (MD) hadden geboekt. Ik boek maar meteen een nieuw hotel in de stad Tecuci 80km voorbij Galati (ROM). Dan gaan we weer rijden en na een uur zijn we weer bij de grens overgang naar Roemenië. Er staat aan deze kant van de grens een file van zeker 5km aan vrachtwagens te wachten op hun doorgang. Leve Europese gemeenschap! Het is inmiddels 31grC en we krijgen weer hetzelfde ritueel als de heenweg en weer staan we meer als 1,5 uur stil. Bij de 1e douane = Moldavië uit wordt gevraagd waar het bonnetje is van de tax die we de heenweg hadden moeten betalen. Ik zeg “hebben we niet gekregen en we zijn Moldavië ingereden en weer uit omdat er voor ons geen wegen zijn”. Dan moet hij lachen en zegt, rijdt maar door. Pfff hier komen we goed weg. Dan 500m verder; de douane van Roemenië (in). Na een half uur wachten worden we naar voren geroepen. Do you have change ? vraagt de beambte. Ik kijk hem dom aan en doe net of ik hem niet begrijp. Wat hij wil is duidelijk: money! Omdat zowel Miek als ikzelf daar niet van houden en daar zeker niet aan mee willen werken besluiten we om niets te geven. Daarop gaat de beambte bij een collega aan de kant staan te kijken. Er gebeurd nu even niets meer. Dirk en Leny krijgen hier niet veel van mee en snappen daarom ook niet waarom het allemaal zo lang duurt.
Als de beambten merken dat er bij ons echt niets te halen is komt er langzaam weer beweging in een van de beambte. Deze haalt de paspoorten bij ons op en vraagt meteen aan Dirk of hij sigaretten in zijn motor heeft? Is nicht good, zegt Dirk en dan loopt de beambte naar zijn kantoortje. Na een kwartiertje komt hij terug en zegt: gute reise. We kunnen weer verder.
Bij Galato slaan we rechtsaf en om 18:00 uur arriveren we bij ons hotel van vandaag in de stad Tecusi. Jezus wat een zware dag was dit. We liggen vanavond dan ook om 22:00uur in ons mandje. Voor mij duurt het dan nog tot 00:00uur voordat ik ga slapen. Ja, als reisleider (zoals Dirk zegt) moet ik zorgen voor een nieuw hotel, nieuwe route voor morgen en tevens schrijf ik nog even dit iets te lange verslag (ik heb geprobeerd het kort te houden maar dit is alleen nog maar een beknopte versie. Wat we echt mee allemaal meegemaakt hebben kan ik een boek over schrijven !